Hz. Âişe Validemizin Şahsiyetinde Kadın ve İlim

Allah-u Zülcelâl, her Peygambere mucizeler verdi. Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem’in en büyük ve kıyamete kadar gözler önünde olan mucizesi, Kur’an-ı Kerim’dir. Kur’an-ı Kerim, yüce Allah’ın kitabıdır ve o kitap “Oku!” emriyle başlıyor. Allah-u Zülcelâl, insanlığın pâk önderi Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem’e ilk emir olarak “Oku!” dedi. Yüce Allah, Peygamberinin şahsında bütün insanlığa “Oku!” dedi. Ahir zaman Peygamberinin şahsında ahir zaman insanına verilen bu emir, manen herkese şamildir, erkek-kadın ayrımı yapmıyor. Yüce Allah, “Ey Muhammed! Mümin erkeklere söyle, okusunlar!” demedi. Sadece “Oku!” dedi. Nitekim Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem’den sonra bu emri ilk duyan, bir kadındı, Hz. Hatice-i Kübra radıyallahu anhâ validemizdi. Sonra vahiy erkeklere ve kadınlara ulaştı. Resulullah’ın evinde ve evinin dışında genç kızlar ve kadınlar; ilahî tebliği duyup mümine oldular. Resulullah’ın evinde Hz. Fatıma radıyallahu anhâ yetişti. O, bir marifet ehli idi. Vahyin pratik bir karşılığı idi. Resulullah’ın evinin dışında Sümeyye radıyallahu anhâ gibi anneler yetişti. Mekke’de mümine kadınlar da mümin erkekler gibi iman üzerinde sebat ettiler. Habeşistan’a hicret mecburiyeti vuku bulunca hicret ettiler. Medine’ye hicret emri gelince Medine’ye yerleştiler. Medine’de Muhacir ve Ensar’ın kadınları Mescid-i Nebevi’ye geldiler; arka saflarda Allah’ın elçisinin vaaz ve nasihatlerini huşu içinde dinlediler. Mümkün veya yeterli olmadığında vaaz ve nasihati kocalarından, kardeşlerinden, Mescid’e giden çocuklarından, yeğenlerinden dinlediler. Bir sual sormaları gerektiğinde Allah’ın elçisine sordular, uygun değilse O’nun pâk hanımlarına ilettiler. Allah’ın Resulü, onların sorularına kimi zaman hemen cevap verdi, kimi zaman da sorularına cevabı, vahiy ile Hz. Resul sallallahu aleyhi ve sellem üzerinden bizzat Allah-u Zülcelâl tarafından verildi. Onlar saliha idiler, salih amelleri ile yüce Mevla Teâlâ’nın rızasına koştular. Kocalarının, kardeşlerinin yanında bulundular. Hz. Resul’ün pâk hanımı, validemiz Ümmü Seleme radıyallahu anhâ mühim bir kadındı; Asr-ı Saadet’te bir konumu olan, Hudeybiye’de Hz. Resul sallallahu aleyhi ve sellemin kendisiyle istişare ettiği, fakihe bir kadın... Hz. Aişe radıyallahu anhâ validemizin ise “İslam-İlim-Kadın” üçlemesinde çok farklı bir yeri vardır. İlim Pınarı Hz. Âişe -r. anhâ - Hz. Aişe validemizin ilim gayret ve muvaffakiyeti, “Oku!” emrinin kadınlara da şamil olduğunun delilidir. Hz. Aişe validemiz, Usvetü’l-hasene (En Güzel Örnek) olan Hz. Resulullah’ın “Oku!” emrini nasıl tefsir ettiğini gösteren başlı başına bir delildir. Allah’ın Elçisi aleyhisselatu vesselam, “İlim öğrenmek kadın erkek her Müslümana farzdır.” (İbn Mâce, Mukaddime, 17) diye buyurmuşlardır. Bu hadis-i şerifin pratik karşılığı Hz. Aişe validemizdir. Hz. Âişe radıyallahu anhâ validemiz, Allah’ın Elçisine açılan bir kapı, O’ndaki ilme tutulan aynalardan bir aynadır. O, sadece kadınlarla Allah’ın Elçisi arasında bir elçi olmamış; O’nun dar-ı bekaya irtihalinden sonra, erkek sahabelerin de Kur’an’ın tefsiri ve Allah’ın Elçisinin sünneti ile ilgili başvuru kaynağı olmuş. Hz. Âişe’nin yetişmesi, İslam için bütün dinler ve bütün fikriyatlar karşısında başlı başına bir üstünlüktür. Hz. Aişe bir müfessire, bir muhaddise ve bir müctehide idi. Öyle bir müctehide ki kimi zaman onun fetvası karşısında başkalarının fetvası terk edilmiş; müminler onun ictihadına uymuştu. İbn-i Kesir, El Bidaye Ve’n-Nihaye adlı tarihinin 8. cildinde Hicret’in 58’inci yılında dar-ı bekaya irtihal edenleri anarken validemizi şöyle anlatır: “ Hz. Aişe'nin özelliklerinden biri de onun, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin zevceleri arasında en fazla bilgi sahibi hatta mutlak surette bütün kadınların en bilgilisi olmasıdır. Zührî dedi ki: Hz. Peygamberin zevcelerinin ilmi ile diğer bütün kadınların ilmi toplansa, Aişe'nin ilmi bunlarınkinden daha üstün olur." Ata b. Ebi Rebah dedi ki: "Aişe, insanların en fakihi ve en âlimi idi, genel olarak insanların en iyi görüşlüsüydü." Urve dedi ki: "Aişe'den daha iyi fıkıh, tıp ve şiir bilen başka bir kimse görmedim. Ebu Hureyre dışında onun kadar Rasulullah'tan çok rivayette bulunan başka bir kadın ve erkek mevcut değildir. Allah ondan razı olsun." Ebu Musa el-Eş'arî dedi ki: "Muhammed'in ashabından bir hadisi anlamakta güçlük çeken biri yanımıza gelip de o hadisi Aişe'ye sorduğumuzda mutlaka o hadisle ilgili onun yanında bilgi bulurduk." Ebu Duha, Mesruk'un şöyle dediğini rivayet etmiştir: “Muhammed'in büyük sahabelerinin, Hz. Aişe'ye feraizi sorduklarını gördüm." Mü'minlerin annesi Aişe, sahabelerin arasında sadece kendisinin bildiği bazı meselelerle şöhret bulmuştu. Yine bazı seçme meseleler onun yanında vardı ki, bunların hilafına bir nevi teville ilgili haberler varid olmuştur. Birçok imam ondan derlemeler yapmıştır.” Hz. Resullah ile başlayan insanlık çağı, “Oku!” emri ile başlayan bilgi çağıdır ve Hz. Aişe validemiz dünya ilim tarihinde yer bulan ilk kadındır. Ondan önce Hz. Meryem gibi nice azizeler yetişmiş. Ama Hıristiyan alemi, Hz. Meryem de dahil hiçbir kadının adını ilim tarihinde bir otorite olarak kayda geçirmemiştir. Batılılar, aşırı bir zorlama ile dünya ilim tarihinde Hz. Âişe’den önce sadece İskenderiyeli Hypatia’dan söz ederler. Miladi 4. yüzyılda yaşayan Hypatia, oldukça silik bir simadır ve astronomi gibi aslında yıldız falları ile de ilişkilendirilebilecek bir alanda kendisinden söz edilmiştir. Babasına borçlu felsefe ve matematik bilgisi alanlarında ardında kayda değer bir şey bırakmamıştır. Bütün ününü sadece bağnaz Hıristiyanlar tarafından öldürülmekten alır. Batılılar, kadının ilim tarihindeki yerinden söz ederken, İslam tarihine gözleri kapalı olduğundan Hypatia’nın ardından ancak Miladi 17. yüzyılda bazı kadınların ismini verebiliyorlar. Ne Hypatia’dan önce ne ondan sonra 13 bin yıllık tarihlerinde bir tek âlime kadından söz edemiyorlar. Çünkü onların tarihinde âlime kadın yok. Onların azizeleri var ama âlimeleri yetişmemiştir. İlmi kadına İslam öğretti. Kadınlar da o ilmi anlattılar, onunla insanlığı ihya ettiler. Ehl-i iman kadınlar, aynı zamanda marifet sahibi oldular. Rabiatül Adeviyye o marifet ehlinin tarihte yer almış en büyüklerindendir. İmam Gazalî Hazretleri bir yetimdi, ondan önceki tasavvuf büyüklerinden İmam Kuşeyri de bir yetimdi. Onlar ilim ve marifet ehli bir annenin, toplum için ne kadar büyük bir fazilet olduğunu bizzat yaşayarak görmüşlerdi. Miladî 11. yüzyılda İmam Gazali Hazretlerinin ihyası ümmet coğrafyasında meyve verdiğinde kadınlar ilim ve marifete daha da yöneldiler. Nureddin Zengî Hazretlerinin hanımı, bir gece teheccüde kalkmadığı için mahzundu, kendini kınıyordu. Nureddin, bunun üzerine gece namazına kalkmak isteyenler için tabl vurdurdu. İlmi Himaye Eden Kadınlar Müslüman kadınlar, o zor asırda örnek anne, marifet ehli mübarek insan konumundan ilim sahasına da geçti. Önce ilmi himaye ettiler. Manevi mimarı İmam-ı Gazalî olan o çağda Hacca gitmek için Eyyübî devletinin Şam diyarından geçen Endülüslü İbn-i Cübeyr “Bu memleketin iftihar edilecek hususlarından biri de bey hanımlarının mescitler, ribatlar, medreseler inşa etmeleri ve çokça mal bağışlayarak kurdukları vakıflarla o medreselerin himayesini üstlenmeleridir” der. İslam âleminin pek çok büyük tedvin âlimi, ilmi himaye eden kadınların kurduğu medreselerde yetişti. Sıttu Şam binti Eyyüb, Rabia binti Eyyüb, Azra Hatun, Dayfe El Eyyübîye gibi Eyyübî kadınlar, kurdukları medreselerle Şam bölgesini bir ilim havzasına çevirdiler. İlim ve marifet ehli kadınların ilmi himaye etmesi, Osmanlı döneminde de devam etti. Pek çok ilim külliyesi, ilim ve marifet ehli kadınların katkısıyla inşa edilmiştir. İlmin kurumaya yüz tuttuğu çağda, Bitlis’in Norşin kasabasında Tağ Medresesi’ni bina edip de ilmin hizmetine veren de o marifet ehli kadınlardır. İlmin kuruduğu bir çağda, ilim çeşmesi olan bu medrese, Miranete Hanım tarafından yaptırılmış ve büyük mürşid Seyda Abdurrahman-ı Taği rahmetullahi aleyh Hazretlerinin babası Mele Mahmud'a vakfiye olarak verilmiştir. (Norşin'de her sene Ramazan ayının 27'sinde, Kadir Gecesi’nde Miranete Hanım adına Kur’an-ı Kerim hatmi yapılıyor.) Şah-ı Hazne Hazretleri orada büyük mürşid Muhammed Diyauddin Hazret vaktinde bulunmuş, o bereketli çeşmeden içmiş ve oradan aldığını kendisinden feyz alan mürşidler üzerinden bize kadar ulaştırmıştır.

Allah'ın Mükâfatı Kat Kattır

Allah-u Zülcelâl, kendi kullarına karşı kıyamet gününde nasıl muamele edeceğini, Peygamberleriyle beraber bize beyan etmiştir. Allah-u Zülcelâl daima kullarının amellerine, onun yaptıklarının aynısıyla değil daha fazla mükâfat vereceğini bildiriyor. Dünyada insan bir kişinin işinde çalıştığı zaman ancak kendi emeğinin karşılığı kadar ücret alabilir. Allah-u Zülcelâl ise öyle değil; çok büyük merhameti ve keremiyle, kulları az bir amel yapmış olsa dahi onlara çok büyük mükâfat veriyor. Bakın Allah-u Zülcelâl ayet-i kerimede şöyle buyuruyor: “(Mahşer gününde) Kim bir hasene (salih amel, sevap) getirirse, ona daha fazla karşılık verilir. Onlar o günün korkusundan güvendedirler.” (Neml, 89) Allah-u Zülcelâl, “Kim bir sevap işler, ahiret gününde getirirse ona daha fazlası vardır,” buyuruyor. Yani işlediği amelin misliyle değil fazla mükâfat veriyor. Peki, günah işleyen de öyle midir? Hayır, öyle değil. Allah-u Zülcelâl buyuruyor, “Kim bir iyilik yaparsa, ona on katı vardır. Kim de bir kötülük yaparsa, o da sadece o kötülüğün misliyle cezalandırılır ve onlara zulmedilmez.” (Enam, 160) Yani Allah-u Zülcelâl günahları misliyle cezalandırıyor, kat kat ceza vermiyor, sadece işlediği günahı kadar cezalandırıyor. O da eğer dünyada tevbe etmemişse… Eğer tevbe etmişse, o günahlar sevaba dönüyor. Tevbe ne kadar değerlidir, Sübhanallah. Samimi tevbe sayesinde Allah, günahınla seni cennete koyuyor. Eğer kişi son nefesine kadar tevbe etmezse, ahirete günahkâr olarak giderse o zaman da yalnız, işlediği günah kadar ceza görüyor. Bir günahın cezası ne ise o kadar, ama sevap öyle değil. Bir salih amel işlediği zaman kişiye en az on sevap, bazılarına yetmiş sevap, hatta bazılarına yedi yüz kat sevap yazıyor. Bu neye işarettir? Allah-u Zülcelâl’in kullarına karşı ne kadar merhametli olduğunun işaretidir. Öyleyse bizim de böyle merhametli, şefkatli olan Allah'a karşı biraz kendimizi düzeltmemiz lazım. Allah'ın bu merhameti karşısında tevbe etmediğimiz için hayâ etmemiz lazım. “Allah-u Zülcelâl bana karşı ne kadar merhametli, bana ne kadar iyilik yapıyor, ben ise ne kadar nankörüm,” diye düşünüp bunun idrakinde olmamız lazım. Allah-u Zülcelâl Bizden Ayrılmaz İster kerhen yani hoşlanmayarak, ister ihtiyari olarak, kendimiz tercih ederek, muhakkak Allah'ın huzuruna gideceğiz, bundan ayrılma ihtimali yoktur. Çok acayip bir şeydir, kişinin kendisinden hiç ayrılmayan bir şeyden kaçması ve mutlaka ayrılacağı bir şeye gönül bağlaması… Allah-u Zülcelâl bizden ne dünyada, ne de ahirette hiç ayrılmaz, öyleyse O’ndan kaçmayı düşünmek ne kadar yanlıştır. Allah bize şah damarımızdan yakındır. Biz O’ndan gafiliz ama O bizi her zaman görüyor, her halimizi biliyor. Her zaman bizimle beraber, ahirette bunu göreceğiz. Allah'tan başka her şey, dünya, nimetler, istediğimiz şeyler, bunlardan ise mutlaka ayrılacağız. Ya biz öleceğiz, onlardan öyle ayrılacağız veya onlar helak olacak, bizden alınacak. Onlardan ayrılmama ihtimali yok, mutlaka ayrılacağız, öyleyse onlara da bağlanmak ne kadar yanlıştır. Gerçekten de bizim bu halimiz çok acayip bir haldir. Bu kötü halimizin tek çaresi, insanın düzelme ilacı, iyi kişilerle beraber olmaktır. Bak ne diyoruz, “Örnek insan!” O Kimdir? Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem… Ahlakıyla, mertliğiyle, sabrıyla, hilmiyle, bize örnektir o, sallallahu aleyhi ve sellem. Allah-u Zülcelâl ona buyuruyor ayet-i kerimede; “Muhakkak Sen çok azim, güzel bir ahlak sahibisin.” (Kalem; 4) Allah-u Zülcelâl, hiçbir melaikeye, hiçbir Peygambere bunu söylememiş, yalnız Peygamberimize söylemiştir. Kainatta örnek insan O’dur. Denizden bir damla olsa da onun ahlakından, mutabaatından pay alalım, inşaallah. Şimdi Peygamberimiz dünyada olmasa da, O’nun varisleri dünyadadır, onlarla beraber olalım inşaallah. Çünkü “Kim bir kavmin içine girerse, o da onlardandır.” Kim içki içenlerin, kumar oynayanların arasına girerse o da bir müddet sonra onlarla beraber içmeye, oynamaya başlar. Kim de camiye giderse, orada namaz kılmaya başlar. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem bir gün buyurdular: “Yeryüzünde seyahat eden bazı melekler vardır. Bunlar zikir meclislerine rastladıklarında diğer arkadaşlarını çağırır, ‘Gelin, aradığınız buradadır’ der. Zikretmek için halka halka olmuş, oturmuş, zikredenleri göklere kadar kuşatırlar. Aynı onlar gibi halka olurlar, onların sevabını Allah'ın huzuruna kadar götürürler. Allah-u Zülcelal onlara sorar; “Kullarımı nasıl gördünüz?” Melekler, “Onları seni zikrederken, seni tesbih ederken gördük” derler. Allah-u Zülcelâl; “Şahit olun, ben onları mağfiret ettim” der. Melekler, “Fakat onların arasında zikir için değil de başka bir ihtiyacından dolayı bulunan birisi var” derler. Allah-u Zülcelâl, “Onlar öyle insanlardır ve öyle topluluktur ki, onlarla birlikte olanlar şaki olmaz, onu da zikir meclisinin hatırına affettim” buyurur. (Tirmizî; Daavat, 129) Kimlerle Berabersin? Kişi sevdiği ile beraberdir. Buna en güzel örnek, ashab-ı kehfin köpeğidir. Köpeği biliyorsunuz, köpeğin yediği kap, Şafii mezhebinde yedi kere suyla, bir kere toprakla bulandırılmış suyla yıkamakla ancak temiz olur. Köpek böyle necis bir hayvan olduğu halde, Ashab-ı Kehf’in köpeği, onların kapısında bekçilik etmekle cennete girmeye layık hale geldi. İyilerle beraber olmanın mükâfatı böyledir. Kötülerle beraber olmanın misali de Hz. Nuh aleyhisselamın oğlunun halidir. Hz. Nuh, Ulu’l Azm Peygamberlerdendir. Hz. Nuh’un oğlu, babasının yanından ayrıldı, bu sebeple helak olanlardan oldu. Nuh aleyhisselâm gemiyi bitirdiğinde, baktı ki sular yükselmeye başladı; oğluna şefkatle son bir defa daha nasihat etti: “Ey oğulcuğum! Bizimle beraber gemiye bin ki, inananlarla beraber selamete eresin! Kâfirlerle beraber olma! Allah-u Teâlâ’nın iman nasip etmekle rahmet buyurdukları hariç, bugün boğulmaktan kimse kurtulamaz!” Oğlu: “Bir büyük dağa sığınırım. O dağ beni, suda boğulmaktan korur!” dedi. Fakat bir dalga geldi, sular onu alıp götürdü. Bakın bu misal olarak bize yeter; bir köpek iyi insanlarla beraber oldu, cennete girdi; bir Peygamberin oğlu kötülerle beraber olunca kâfirlerden oldu. Öyleyse biz de kötü kişilerle hiçbir zaman oturup kalkmayalım. Ancak şu şekilde olursa hariç, “Onlara tebliğ edeceğim, hidayet bulmaları için gayret göstereceğim,” böyle olduğu zaman o da hayırlıdır inşaallah. Ama onlarla oturup sohbet edeceğim, oturup kalkacağım derken, bir gün, iki gün, üç gün, sonra onların yaptıklarına karşı kalbin meyledecek, sen de onlarla beraber cehennemlik olursun, Neuzubillah. Bu sebeple daima iyilerle beraber bulunalım, onlarla beraber cennetlik olmaya vesile olacak inşaallah. Yumuşak Kalpli Olmanın Çaresi: İstiğfar Alçak gönüllü olalım. İrşad ederken, insanları Allah yoluna davet ederken, alçak gönüllü, yumuşak huylu olmak faydalı olur. Peygamber aleyhisselam da öyle yapmıştı. Allah-u Zülcelâl Hz. Musa aleyhisselam’a “Gidin Firavuna yumuşak söz söyleyin” buyuruyor. Hâlbuki Allah azze ve celle biliyordu, Firavun imansız gidecek, kâfirdir, “Ben sizin en büyük Rabbinizim” diyordu, Neuzubillah. Ama Peygamberine “Ona yumuşak bir lisanla nasihat edin” buyuruyor. Bu İslam dininin ahlakıdır. İslam dininin ahlakı yumuşaklıktır. Bunun için biz de insanları davet ederken yumuşak olalım, tıpkı toprak gibi… Bakın toprağa, içinde gül yetişiyor, nimetler yetişiyor, insanlar ondan istifade ediyorlar. Taşın içinde bir şey yetişir mi? İşte bunun gibi, insanın kalbi taş gibi olursa ne kendisine bir menfaati vardır, ne de başkasına… Yumuşaklığın çaresi de yine tevbe, istiğfardır. Önce tevbe, istiğfar edeceğiz, Allah’tan güzel ahlakı, yumuşaklığı isteyeceğiz. Biz yumuşak huylu olunca da insanlar bizden istifade edecek. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem sahih hadis-i kudsîde Allah-u Zülcelâl’in şöyle buyurduğunu bildiriyor: “Ey kullarım benim koruduklarım hariç hepiniz günahkârsınız. Benden mağfiret dileyin, sizi bağışlarım. Kim mağfiret etmeye kadir olduğuma inanırsa affederim.” (Tirmizi) Allah-u Zülcelâl bize emrediyor; “istiğfar edin” diye. “Eğer istiğfar edeni affetmeye kudretimin olduğuna inanırsanız sizi affederim” buyuruyor. Allah dilerse kullarının bütün günahlarını affeder. Allah-u Zülcelâl’in kudretinin yanında nedir ki, yeter ki biz kendimizi buna müstahak edelim, bunu hak edelim. Bunun için de Allah'ın affına ve mağfiretine karşı kendimizi çok muhtaç bilelim, ondan başka bir çaremiz olmadığının idraki içinde pişman olarak tevbe edelim. Eğer kendimizi böyle fakir, muhtaç, çaresiz bilerek tevbe edersek Allah-u Zülcelâl buyuruyor, “O zaman Ben sizi affedeceğim, bu Benim yanımda hiçbir şey değildir.” Yine Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem sahih hadis-i şerifte buyuruyor: "Sizin hastalığınızı ve şifanızı söyleyeyim mi?" Ashabı kiram: "Evet ya Resulullah!.." Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem: "Sizin hastalığınız günah, şifanız da tövbedir." buyurmuştur. (Ramuz el Ehadis) Yani demek ki günahla manevi olarak hastalanıyoruz, tövbe ettiğimiz zaman da, o manevi hastalıklardan temizlenmiş oluyoruz. Biliyorsunuz, zahiri olarak hasta olan insan, kolunu bile kaldıramıyor, ağzına suyu bile götüremiyor, bu hale geliyor. Manevi hasta olunca da insan namaz kılamıyor, ibadet edemiyor, hiç hali yok. Zahiri olarak kılsa bile öyle zor geliyor ki, sanki dünyayı yerinden oynatıyormuş gibi. Allah-u Zülcelâl bunun hakkında buyuruyor; “Hayır! Bilâkis kazanmış oldukları (günahlar), onların kalplerinin üzerini kapladı (kalplerini kararttı).” (Mutaffifin, 14) Kalbin üzerini böyle günahlar kaplayınca kalp mühürleniyor. Artık ona hiçbir vaaz, nasihat hiçbir şey fayda vermez, çünkü mühürlendi. Neuzubillah, işte o halde gelmememiz için tevbe kapısından ayrılmayalım. Günah işlediğimiz zaman kalbimize siyah noktalar geliyor, tevbe ettiğimiz zaman siliniyor, tertemiz oluyor gene. İşte tevbe böyle kıymetlidir, ne kadar söylesem sonu getiremem. Tevbe tek kurtuluşumuzdur. Tevbe Eden Sıkıntılardan Kurtulur Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem buyuruyor: “Kim istiğfara devam ederse Allah o kimsenin hüzünlerini feraha ve sıkıntılarını genişliğe çevirir, hiç ummadığı bir taraftan onu rızıklandırır.” (İbn Mâce, Zühd, 30) Bakın ne kadar güzel değil mi? İnsanlar diyorlar, “Gönlüme sıkıntı geliyor, doktora gidiyoruz, hap veriyorlar, o da beni uyutuyor. Çare olmuyor, ” Hâlbuki tevbe ettiğin zaman Allah bir feraha çıkarıyor. İnsanlar bilmiyorlar, onlara anlatalım, vesile olalım. Peygamber aleyhisselatu vesselam buyuruyor; “Bu din garip geldi, başladığı gibi (bir hale) dönecektir. Ne mutlu gariplere!” (İbn-i Mace, II, 1319) Garip, yabancı, gurbette demektir. Bir kişi gurbet ellerde olduğu zaman nasıl olur? İslam da bidayette garip başladı. Peygamberimiz öyle bir kavme gönderildi ki, kızlarını diri diri kuma gömüyorlardı. Kim kuvvetliyse o öbürünü öldürüyordu, malını, namusunu her şeyini talan ediyordu. Böyle bir zamanda Peygamber aleyhisselam İslam ahlakını onların içinde kurdu. O zaman din garipti, sonra kuvvetlendi. Şimdi ahir zamanda din yine yavaş yavaş garip oldu. Tevbenin değerini insanlar bilmiyorlar, anlatalım. Tevbe, istiğfar ve Allah'a yalvarmanın kıymetini bilelim, bundan ayrılmayalım, inşaallah. Kim sıkıntılı zamanlarda Allah'ın onun duasını kabul etmesini istiyorsa, rahatlık zamanlarında Allah'a dua etsin. O zaman Allah onun sıkıntılı zamanlardaki duasını kabul eder. Rahatlık zamanlarında Allah'a yalvarmayı terk edip yalnız sıkıntılı zamanlarımızda ona yalvarmak olmuyor. İbn Abbas radıyallahu anhu anlatıyor: Bir gün Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemin devesinin terkisindeydim. Bana buyurdu ki: “Ey çocuk sana birkaç kelime öğreteceğim: Sen Allah’ın (dinini) koru ki, Allah da seni korusun, sen (dar zamanlarında) Allah’a yönel ki, (geniş zamanlarında) Allah’ı karşında bulursun. İstediğin zaman Allah’tan iste, yardım dilediğin zaman Allah’tan yardım dile. Bil ki ümmet eğer sana bir şeyle fayda vermek üzere toplansa, sana ancak Allah’ın senin lehine yazdığı şey ile fayda verebilirler ve eğer sana bir şey ile zarar vermek üzere toplansa ancak Allah’ın senin aleyhine yazdığı şeyle sana zarar verebilirler. Kalemler kaldırıldı ve sahifeler kurudu (kaderinde hiçbir değişiklik olmaz). ” (Tirmizî, Kıyamet, 60) Kişinin sıkıntısı olmadığı zaman, hiç Allah o kişinin hatırına gelmezse, ancak trafik kazası yaptığı zaman “Allahım, Allahım,” derse o zaman Allah azze ve celle de diyor ki, “Niçin derdin yokken Ben’i hiç hatırlamıyordun?” Tevbe imandan sonra Allah'ın en büyük nimettir. İster usta olalım, ister acemi, birbirimize hatırlatalım. Bazen ustalar gaflete giriyor, acemiler ondan daha gayretli oluyor. Daha eski sofidir ama bir iki sene gelmiş sonra bırakmış. Bu sebeple “Ben daha eskiyim” demeyelim, nefis yapmayalım, kim hatırlatırsa kabul edelim. Allah-u Zülcelâl buyuruyor; “Kim salih bir amel yaparsa faydası kendisinedir ve kim de kötülük yaparsa zararı kendisinedir. Sonra Rabbinize döndürüleceksiniz.” (Casiye, 15) Biz nefsimizi seviyoruz, sabah namazına kalkmak zor geliyor, sonra kaza ederim diyoruz. Hayır, bu sevmek değil. Nefsimizi seviyorsak onu cehennemden muhafaza edelim. Dünyada az bir zaman rahat etmek için ahirette ebed’ül ebed azap çekmek akıl karı değildir. Allah-u Zülcelâl bizden nasıl razı olacaksa öyle olmayı nasip etsin, bizi kendi nefsimize teslim etmesin, hayırlarda kullansın, inşaallah. Amin.

Allah'ın Emanetlerini Hayırda Kullanalım

Allah-u Zülcelâl insanların hidayete ermesi, Allah'ın emir ve nehiylerini yerine getirmesi için bazı ayetlerde mümin kullarına birbirlerine nasihatte bulunmalarını emretmiştir. Bu konuda ayet-i kerimede; “Sizden, hayra çağıran, iyiliği emredip kötülüğü meneden bir topluluk bulunsun. İşte onlar kurtuluşa erenlerdir.” (Âli İmrân; 104) buyurmuştur. Kıyamet gününde kurtuluşa ermek istiyorsak birbirimizde nasihatte bulunmamız, hakkı tavsiye etmemiz lazım. Birbirimizi haramlara karşı uyarmamız, yasaklanan şeylerden sakındırmamız lazım. Böyle yapanlar kurtuluşa erecek olanlardır. Kurtuluşa ermeyi herkes istiyor ama bazı şartlar vardır, onları yerine getirmemiz lazım. Bahusus Allah-u Zülcelâl’in bize teslim ettiği emanetler vardır, bunları da daima hayra davet etmeliyiz. Bunlar nedir? Gözümüz, dilimiz, kulağımız, gözümüz, midemiz, elimiz, ayaklarımız ve şehvani duygularımız… Bunlar Allah'ın emanetidir, bunları Allah-u Zülcelâl’in emrinde, hizmetinde, ibadetinde çalıştırmak için bizlere vermiştir. Allah gözlerimizi bizden alsa biz bir daha gözümüzle günaha giremeyiz. O halde Allah'ın bize verdiği bu emanetler elimizden alınmadan onun yolunda kullanmalıyız. Kuran okumalı, camiye gitmeli, insanlara nasihat etmeli, bu şekilde nimet olarak bize verdiği için hayırlarda kullanmalıyız. Bize verdiği bu nimeti bizden geri alsa o zaman artık sevap da işleyemeyiz, günah da. Nimetin kıymetini bilmeliyiz. Eğer biz bu azalarımızla günah işlersek, azalarımız bizim işitemediğimiz bir dilde “Benimle bu günahı işleme, Allah'tan kork” derler ve kıyamet gününde bizim hakkımızda şahitlik yaparlar. Ayak da, el de kıyamet gününde konuşacak bizden şikâyetçi olacak. Durumumuz böyledir onun için kendimize dikkat edelim, kendimizi ateşe atmayalım. Ayet-i kerimede “Kendinizi kendi elinizle tehlikeye atmayın” (Bakara; 195) buyruluyor. İnsan günah işlediği zaman kendini tehlikeye atıyor, çünkü kendini ateşe atmış oluyor. Şimdi atmıyorsunuz fakat kıyamet gününde vücudunuzu ateşe atmak için hazırlıyorsunuz. Onun için kıyamet gününde azalarımız aleyhimize şahitlik etmemesi için elimizden geleni yapalım. Bunun çaresi nedir? Kalbimize Hayır Tohumu Ekelim Bazı arkadaşlarımız soruyorlar, “Namazımıza başladık, ibadetimizi yapıyoruz, günahlardan kendimizi alıkoymaya çalışıyoruz ama bizi çevremiz bırakmıyor.” İşte o kötü çevreden uzak durmamız lazım. Daima iyi kişilerle beraber olmamız lazımdır. Kötü kişilerden de kendimizi muhafaza etmemiz lazımdır. İyi kişilerle oturup kalkmalı ve onları sevmeliyiz. O zaman hayır yapmak için kalbimizde muhabbet olur. İyi insanlarla beraber olduğumuz zaman kalbimize hayır tohumu ekmiş oluyoruz. Daima insanın rağbeti, Allah’ın katındaki ecir ve sevaplara karşı olmalıdır. Allah katında ecir ve sevabı bol olan şeyleri yapmaya niyetli olmak çok makbuldür. Çünkü Allah azze ve celle daima kalbimizin içine bakıyor. Kalbimize baktığı zaman orada hoşuna gidecek şeyler görsün, hayırlı niyetler olsun, Allah'ın rızasına talep olsun kalbimizde… Allah-u Zülcelâl o zaman bizlerden razı olacak inşallah. Ama kalbin boş ise Allah’ın rızasını isteme hali yoksa… Biz Allah’a muhtacız Allah bize muhtaç değil ki. Bir evliyanın evine bir hırsız girmiş, evde ne var ne yoksa toplayıp gitmiş. Evliyaya gelip evine hırsız girdiğini ve her şeyini çaldığını haber vermişler. Evliya Allah'a hamd etmiş. “Allah'a şükür, Şeytan benim kalbime girip benim imanımı almadı, dünya eşyalarımı götürdü. Allah bana yine dünya malı verir fakat imanımı alsa ebedü’l ebed, baki olarak cehennemde kalacağım. Allah’a hamd-ü sena ediyorum, şeytan benim kalbimden imanımı, Allah'ın muhabbetini, aşkını çalmadı. Dünya metaını çalarlarsa çalsınlar.”demiş. Onlar böyle Allah'ın aşkına, muhabbetine, taatine meraklıydılar. “Dünya metaı gitsin, benim Allah'a karşı muhabbetim gitmesin” diyorlar. Cennet onlara helal olsun. Allah insanların kalbine baktığı zaman bunu görürse onlara nimetini arttırır. Dosdoğru Olalım! Allah-u Zülcelal’e karşı doğru olalım, ona sadık olalım. Ayet-i kerimede buyruluyor: “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!” (Hûd; 112) Yani, Allah azze ve celle nasıl emretmişse öyle ol. Allah'ın, Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi veselleme emri, bizlere de emridir. Allah-u Zülcelâl bize nasıl emretmişse biz de o şekilde Allah'a karşı dosdoğru ve sadık olmalıyız. Hem zahiri azalarımızla Allah'a karşı doğru olmalıyız, onun emrettiği gibi hareket etmeliyiz, hem de kalbimizdeki haller de Allah'ın istediği şekilde olmalı. Dünyada insan sanki fırtınalı bir denizdedir, şiddetli dalgalar içinde çırpınıyor. İnsan orada çevresindeki insanlara nasıl yalvarıp yardım istiyorsa manevi olarak dünya denizi, şeytanın vesvesesinin nefsanî isteklerin denizinde de dalgalar bizi sürüklüyor, bu şekilde Allah'a yalvarmamız lazım. Bizi bu fitneden, dalgalardan kurtaracak olan Allah’tır. İnsan zahiri olarak denizin dalgaları arasında nasıl yalvarıyorsa etrafındakilerden yardım istiyorsa biz de bu şekilde Allah'a yalvaralım. Allah'a iltica edelim, O’na yalvaralım. Allah da bizi o denizlerin dalgalarından yani şeytanın vesvesesinden, nefsanî, şehvani hevâlardan, dünyanın muhabbetinden, hepsinden bizleri kurtaracaktır. Allah her şeye kadirdir. Samimi olarak Allah'a yalvaralım, Allah da bizi kurtaracak inşallah. Kim kalbini Allah-u Zülcelâl’e teslime ederse ve Allah'a “Ya Rabbi bu senin mahlûkundur, senin yarattığın bir et parçasıdır, bunu düzelt” diye dua ederse Allah onu düzeltir inşallah. Allah onun kalbini düzelttiği zaman, yani Allah'a karşı rağbetli, Allah'ın katındaki sevaplar ve mükâfatlar için istekli hale getirdiği zaman, işte o vakit onun zahiri azalarını da düzeltecek inşallah. Çünkü azalar kalbe tâbîdir. Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi vesellem buyuruyor: “Dikkat edin! Vücutta öyle bir et parçası vardır ki, o iyi, doğru, düzgün olursa bütün vücut iyi, doğru, düzgün olur; o bozulursa bütün vücut bozulur. Dikkat edin! O, kalptir.” (Buharî, İman, 39) buyurmuşlardır. Onun için samimi bir dua ile Allah'a yönelelim, kalbimizi Allah'ın kudretine teslim edelim, O’na yalvaralım. “Ya Rabbi kalbimi düzelt, ondan fani, boş, değersiz şeylerin ilgisini ve sevgisini çıkar. Senin sevgini, senin sevdiğin şeylerin ve senin sevgine vesile olan menfaatli amellerin, zikirlerin sevgisini oraya koy,”diye dua edelim. Kalbimiz düzeldiği zaman bütün azalarımız da düzelecektir inşallah. Kalp çok önemlidir. Onun için sâdâtlarımız kalbin üzerinde çok duruyorlar, “Lafza-i Celal” zikri veriyorlar, kalbimizin ıslah olması için. Onun ıslah olmasıyla tüm azalar doğru yola gidecekler. Tâat, Taati; Günah, Günahı Getirir Biz bir kişinin hayır yaptığını gördüğümüz zaman bilmeliyiz ki, bu kişi başka hayırlar da yapıyor. Hayır, hayır üzerine delalettir. Bir kişiyi de günah üzerinde gördüğümüz zaman o günahlardan başka şeyler de vardır. Taat, taati getiriyor; günah da günahı getiriyor. Dikkat ederseniz bir kişi içki içtiği zaman arkasından başka günahlar da gelir. Bir kişi camiye gittiği zaman yolda gördüklerine selam verecek, camiden çıkarken sadaka verecek, yardım isteyen birine yardım edecek… Hayır da daima hayrı getiriyor. Elimizden geldiği kadar günahlardan sakınalım. Eğer bir günah işlersek hemen ardından tevbe edelim. Samimi tevbe ettiğimiz zaman, Allah-u Zülcelâl o günahın yerine bir sevap yazacaktır. Bütün kâinat daima Allah-u Zülcelâl’in bilgisinde ve nezaretindedir. Bir kul yeryüzünde bir günah işliyor, melekler bunu yazıp hemen Allah'ın huzuruna getiriyorlar. Bir de bakıyorlar ki, günah silinmiş yerine de sevap yazılmış. Melekler şaşırıyorlar. “Ya Rabbi! Biz onun işlediği günahı yazdık ama silinmiş,” diyorlar. Allah-u Zülcelâl “Evet günah işlemişti, fakat siz buraya gelmeden pişman oldu, gözyaşları dökerek samimi tevbe etti, Ben de onu bağışladım ve tevbesinden dolayı günahını sevapla değiştirdim.” Elimizde böyle fırsatlar var ama kıymetini bilmiyoruz. Allah-u Zülcelâl, atamız Âdem aleyhisselama diyor ki; “Tevbe edenleri müjdele, Ben onların tevbesini kabul ettim. Onları müjdele, onların dualarını tevbeden sonra kabul ettim.” Allah-u Zülcelâl, tevbe edenlere dünyada müjde veriyor. “Şüphesiz ki Allah çok tövbe edenleri de sever, çok temizlenenleri de sever.” (Bakara 2/222) Demek tevbe ettiğimiz zaman Allah'ın dostu oluyoruz. Dost dostu seviyor, düşman düşmanı sevmiyor. Allah'ın dostu olduğu için Allah onu seviyor. Okuduğumuz ayetteki gibi: “Sizden iyiye davet eden, iyiliği emredip kötülükten kaçındıran bir cemaat olsun. ...” (Al-i İmran; 104) Kurtuluşa erenlerden olmak istiyorsak biz daima arkadaşlarımıza, çevremizdekilere, emr-i bi’l maruf nehyi ani’lmünker yapmalıyız, onları hayırlara davet etmeliyiz. Onları tevbeye davet edelim, hayra vesile olalım. Böylesi bizim için dünya ve dünyanın içindekilerden daha hayırlıdır. Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi vesellem “Bir kişi, bir kişinin hidayetine vesile olursa, bu onun için dünya ve dünyanın içindekilerden daha hayırlıdır." (Buhari, Müslim) buyurmuştur. Biz bunu yapmadığımız zaman bizde dinî bir eksiklik vardır. Sanki Allah benden razı oldu, ya da olmadı, ikisi aynıymış gibi bir tavır takınmış oluyoruz. Onun için elimizden geldiği kadar, nerede bulunursak bulunalım, herkese tevbeyi anlatmalıyız. “Günahlardan sakınalım, İslam ahlakıyla yaşayalım,” diye çevremizdekileri uyarmalıyız. Dünya bir ateş fırtınası gibidir, maalesef. Bu ateşten ancak İslam ahlakıyla, Peygamber efendimizin sünnetiyle ve Kuran-ı Kerim’in hükümlerine uyarak yaşayan kişi selamette olur. Kimileri Efendimizin sünnetini bir kenara, Kur’an’ın hükümlerini bir kenara bırakıyorlar, nefsanî hareket ediyorlar ya da İslam’ı kendi isteklerine uyduruyorlar. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem bir doğru çizgi çizip bir de başka çizgiler çizmiş, ashabına sormuş, “Bunlar nedir?” diye. Ashab-ı kiram, “Allah Rasulü sallallahu aleyhi vesellem daha iyi bilir,” demişler. Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem; “Bu Allah-u Zülcelal’in yoludur, bunlar da şeytanın yollarıdır. Bu yolların üzerinde şeytanlar vardır, Allah'ın yolunda gidenleri şeytan kendi yoluna davet eder, onları doğru yoldan saptırır.” Buyurur. Demek ki doğru yol belli, Kuran ve sünnet. Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem, “Sizlere iki emanet bırakıyorum, bunlara sımsıkı sarılırsanız şaşırmazsınız: Kuran-ı Kerim ve sünnetim,” buyurmuşlardır. Allah-u Zülcelâl hepimize razı olacağı ameller nasip etsin. Bizi nefisimizin eline bırakmasın, bizi hayırlarda kullansın.

Allah’a En Sevgili Şey, O’nu Tanımaktır

Allah-u Zülcelâl, Peygamberimize emrediyor: “Ey Resulüm, sabah akşam Rablerine rızasını dileyerek dua eden kimselerle beraber sabret! Sen dünya hayatının süsünü arzu ederek onlardan gözlerini ayırma. Kalbini, Bizi anmaktan gafil kıldığımız, keyfinin ardına düşmüş ve işi aşırılık olmuş kimseye uyma!” (Kehf, 28) Yani iyi kişilerle beraber olmayı Allah Azimüşşan Peygamber aleyhisselatü vesselama emrediyor. Hatta bu ayet nazil olduktan sonra Peygamber aleyhisselatü vesselam diyor ki: “Elhamdülillah Allah ümmetimden öyle kişiler yaratmış ki, bana ‘nefsini onlarla beraber hapset, onlarla beraber ol,’ diye emrediyor.” Diye hamdü senada bulunuyor. İşte bu ayette Allah-u Zülcelâl bize, iyilerle oturup kalkmanın ne kadar menfaatli olduğunu ve Allah’ın yanında ne kadar mühim olduğunu beyan ediyor. Peygamber Efendimiz de hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: “İyi kişilerle ve kötü kişilerle oturup kalkmanın misali, misk kokusu satan kimse ve körük çeken demircilerin misali gibidir. Bir kimse misk satan birisi ile beraber olduğu zaman, misk satan kişi cömertlik yaparak miskinden bir miktar arkadaşına verecektir, ya da arkadaşı bir miktar satın alacaktır. Almasa dahi o miskin kokusu üstüne siner. Demircilik yapanla arkadaş olduğu zamansa ya elbisesi onun ateşinden yanacak veya üstü kirlenecek ya da onun pis kokusu üzerine sinecektir.”(Müslim, Birr, 146) İşte, iyi kişilerle oturmak, misk satan kimsenin yanında oturmak gibidir. İyi kişilerle oturduğun zaman, güzel koku satan kişiden üzerine güzel koku sindiği gibi, onlardan daha ilim, güzel ahlak, salih amellerin menfaati siner. Çünkü iyi kişiler ya sana nasihat eder ya da sen ondan sorup öğrenirsin. Yahut onlarla beraber olduğun için Allah-u Zülcelâl’in rahmeti, senin üzerine de gelir ve muhakkak menfaat sağlarsın. Kötü kişilerle beraber olmak ise kaynak yapan demircilerin yanına gitmek gibidir. Ya senin üzerine bir ateş sıçrar, sıçramasa bile üzerine onun pis kokusu gelir. Yani sana kötü bir amel yaptırır ya ondan kötü bir ahlak kaparsın. Yahut Allah-u Zülcelâl’in gazabı onların üzerine geldiği için sana da gazap ilişir ve dünya ve ahiretine zarar verir. Benim yanıma çok insanlar geldiği için onlardan duyuyorum, “Benim çocuğum bozuldu,” diyorlar. Çünkü iyi insanlar ilaçtır, kötü insanlar hastalıktır, zararlıdır. Bu yüzden eğer kendimizi seviyorsak, hidayetimizi istiyorsak iyi kişilerle oturup kalkalım. Biz çok şanslıyız, beraber olacağımız iyi kişiler Allah nasip etmiş bize… Şah-ı Nakşibend rahmetullahi aleyh: “Her ne kadar biz bir şey değilsek de Allah bizi iyi arkadaşların payına düşürmüş.” Diyerek Allah’a hamdüsena ediyordu. Bizim de böyle şükretmemiz lazımdır. İyi kişilerle oturduğumuz zaman kalbimiz münevver olacak, tedavi olacak, ibadet için güç kazanacaktır. Bunun tersi kötülerle bir arada bulunduğumuz zaman da insan manevi olarak hastalanacak, hiçbir şey yapamaz olur, virdinde de geri kalır, günahlara meyli olur… bunu herkes tecrübe edebiliyor. Allah azze ve celle çok kıymetli bir cevher olarak bize aklı verdiği için, Şeytan-ı lâin diyor ki: “Ben aklın karşısında duramam. Hiçbir şey beni yenmez akıldan başka.” Dikkat edersek, aklımızı kullanıp, inceden inceye düşündüğümüz zaman kendimize güzel yolu seçebiliyoruz. Akıl yanlış olan yolu kabul etmiyor zaten “Ben bu günahı yapacağım cehenneme gireceğim, dediğin zaman,” bunu akıl kabul eder mi? Ama yaramaz olan nefs, çocuk gibi ufak bir zevke aldanıyor. Kabrin kapısına gidinceye kadar böyle yapa yapa aldanmaya devam ediyor. İnsanların günah işlemesi, Allah-u Zülcelâl’in istediği gibi davranmaması hep nefistendir. Akıl böyle aldanmayı kabul etmez. Onun için şeytan-ı lain diyor ki, “Ben akıl karşısında duramam. Akıl gibi korktuğum bir mahlûk yoktur şu yeryüzünde.” Bu yüzden aklımızı çalıştıralım, akla göre davranalım, nefse uymayalım. Allah’ı Unutan Nefsini Unutuyor Hiçbir zaman şu ayetteki gibi olmayalım: Allah-u Zülcelâl bir ayet-i kerimede buyuruyor: “(O inkârcılar) Allah’ı unuttular, Allah da kendi nefislerini unutturdu. Böyle kimseler gibi olmayın onlar, yoldan çıkan kimselerdir.” (Haşr 19) İnsan Allah’ı unuttuğu zaman, kendi nefsini de unutuyor. Bu ne demek? Allah’ı unuttuğu zaman nefsinin emrettiği gibi davranacak, o zaman kendi nefsini korumayı unutacak. Allah’ı unutmadığı zaman, Allah’ın emir ve nehiyleri onun nefsini düzeltecek, cehennemden kurtaracak. Ama o Allah’ı unutunca, kendi nefsini de cehennemden kurtarmayı unutuyor. İşte nefsini unuttu, ateşe attı, ateşin içinde kışır kışır yanıyor… Allah’ı unutmadığı zaman kendi nefsini de unutmuyor, onun Allah’a nasıl muhtaç olduğunu unutmuyor. Ama Allah’ı tanımayınca, kendi nefsini tanımıyor bu sefer. Ne kadar zayıf olduğunu, ne kadar Allah’a muhtaç olduğunu, unutuyor. O zaman nefsin ıslahı için bir şey yapmıyor, nefse menfaatli olan bir şey yapmıyor. Bilmemiz lazım ki şu yeryüzünde Allah-u Zülcelâl’i tam tanımaktan daha sevgili hiçbir şey yoktur! Allah-u Zülcelal’i hakkıyla tanımak, ne şekilde bir azamet ve kudret sahibi olduğunu bilmek, bizim de onun karşısında ne kadar aciz olduğumuzu, ne kadar muhtaç olduğumuzu bilmek, gibi Allah-u Zülcelal’e sevgili bir şey yoktur. Böyle buyuruyor Allah azze ve celle… Çünkü onu tanımamız için, Hâlık’ımızı tanımamız için vahiy nazil olmuş, Peygamberler göndermiştir Allah azze ve celle. Bunun için cennet yaratılmıştır, bunun için cehennem yaratılmış, gökler ve yerler yaratılmıştır, hep Allah-u Zülcelal’i tanımamız için… İşte Allah’ı tanımamız Allah’ın yanında bu kadar makbuldür ve sevgilidir. İnsan bunu hakkıyla anlayabilse mutlaka Allah-u Zülcelal’i sever. Çünkü düşünür, “Ben Allah’a ne kadar muhtacım ve o bana her şeyi veriyor. Bana iman veriyor onunla cehennem ateşinden muhafaza olmuş oluyorum. Cennet nimetlerini hak etmiş oluyorum. Ruh, can, ne dersen hepsini bana Allah vermiş bulunuyor.” Bunları anlayınca Allah’ı sevmesi gerektiğini anlar. Ne mutlu ona, sadece ve sadece Allah’ın rızasını, Allah’ın muhabbetini istiyor, Allah bize de nasip etsin, çok kıymetlidir o… Bir kişi düşünelim, sıcak yaz mevsiminde tuzlu yemek yese ne kadar susuzluk çeker, hararetli olur, su gördüğü zaman nasıl o tarafa koşar, işte bir kişi de Allah’ın rızasını kazanmak için böyle istekli, böyle gayretli olursa o kişi evliya olur. Maalesef öyle olamıyoruz. Nasıl ki susuz şahıs susuzluğu ne kadar fazla olursa o kadar suyu talep ediyor, suyu almak için o kadar istekli bir müşteri oluyor, suyu öyle bir hasretle istiyor, işte biz de aynen böyle olmamız lazım. Biz Allah-u Zülcelâl’in yanındaki ecir ve sevaplara ne kadar düşkün olursak, ne kadar istekli bir müşteri olursak, Allah-u Zülcelâl de bize o kadar muhabbet verecek, amel-i salih nasip edecek. Çünkü Allah-u Zülcelâl bizim kalbimize bakıyor o şekilde veriyor. Allah-u Zülcelâl dünyaya bakmaz, bizim suretimize bakmaz, elbiselerimize bakmaz, Allah kalbimize bakıyor, azze ve celle… Kişi kendini şu şekilde düzeltebiliyor, ben şu hal üzere ölürsem iyi miyim, kötü müyüm? İyi bir amel üzere miyim, kötü bir amel üzere miyim? Şimdi, namazın içindeyim, sohbetin içindeyim, zikrin içindeyim, Allah’ın evindeyim, böyle ölürsem iyi bir haldeyim. İşte evliyalar diyorlar ki; böyle halleri kendinize çekin, yani hangi hal üzere ölmek istiyorsanız o haller üzere olmaya çalışın, hangi hal üzere ölmeyi istemiyorsanız o halden kendinizi muhafaza edin. Günah işlerken, günah işlenen yerlerde bulunurken düşünün, ya bu hal üzereyken ölüm gelirse diye… Güzel İsimle İsimlenelim Bir evladınız olduğu zaman ona “manası güzel bir isim takalım da salih olsun, iyi insan olsun” diyerek güzel isimler takıyoruz. Peki niye kendi ismimizi düşünmüyoruz? Biz mümin iken bize münafık demesinler, salih diye ismimiz var iken bize fâsık demesinler. Sen namaz kılmadığın zaman, oruç tutmadığın zaman, günah işlediğin zaman, sâlih olan ismini fasık ile değiştirmiş oluyorsun. Ama tevbe ettiğin zaman, namaz kıldığın zaman, o fâsık isminden çevirip sâlih ismini takıyorsun kendine… Bunun için daima kendimize Allah’ın mağdup (gazap edilen) ismini değil, mardı (razı olunan) isimlerini almak için, ameli salih yapmak suretiyle ismimizi değiştirelim, güzel isimler alalım kendimize, inşaallah… İnsan şu zahiri dünya hayatı için kendine menfaatli şeyleri toplar, ama çok acayip bir şey ki, ahiret hayatı için zararlı şeyler toplar. Nasıl ki insan, kış mevsiminde perişan olmamak için yaz mevsiminde, harman vaktinde erzakını toplar; bunun gibi dünyada da ahiret için erzakını topluyor ama kendisine azap olacak şeyleri toplar. Hiç akıl kabul eder mi ki, insan bu dünyada günah işlesin, o günahlarla ebedül ebed ahiret hayatında kendisine azap edilsin? Cehennemde her bir insan kendi günahının ateşi içinde yanıyor. Ne kadar günahı çok olursa onun ateşi de o kadar çok olur. Onun için bize zararlı olan şeyleri toplayıp götürmeyelim ahirete, menfaatli olan şeylerle beraber gidelim. Tevbeyle, amel-i salihlerle gidelim… İnsana kabir azabı olan yılanları biz bu dünyadan götürüyoruz. Biz o yılanları günahlarla besliyoruz, bunu akıl kabul etmez. Bakın şeytanın dediği gibi, “İnsan aklını çalıştırdığı zaman ben yok oluyorum, onun karşısında duramıyorum. Ama nefsi ben kılıç gibi elime alıyorum, onunla gidiyorum üstüne…” Şeytan bize hep nefisle geliyor, “Hava soğuktur, sen bu havada abdest alamazsın, namaz kılamazsın” diyor. Hiç akılla geliyor mu? Eğer “Namaz kılmazsan sonunda azap göreceksin,” diyor mu? Demez… Nefsini Bırak da Gel Bayezid-i Bestamî Hazretleri diyor ki: “Rabbimi rüyada gördüm. Dedim ki: “Sana ulaşmanın yolu nedir, Ya Rabbi?” Buyurdu: “Nefsini bırak, gel.” Bunun üzerine ben de, tıpkı yılanın kılıflarından sıyrılması gibi, nefsimden sıyrıldım. Nefis bizi hep geri bırakıyor. İyi arkadaşlarla birlikte olmamanın sebebi, beraber Allah yolunda çalışmamanın sebebi nefistir, geçimsizlik, haset, hep nefisten kaynaklanıyor. Ona boyun eğdirirsek, “Kim üzerine basıp geçerse geçsin” dersek işte o zaman Allah bizi tâ Arş-ı Âlâ’ya kadar çıkaracak. Kim Allah için tevazu gösterirse Allah onu yükseltir. Böyle buyuruyor Peygamber aleyhisselatu vesselam.(Müslim, Birr, 69) Bakın, yeryüzünde Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem kadar tevazu sahibi kimse yoktu, onun tevazuu kimsede yoktu. O kadar merhametliydi, o kadar şefkatliydi, o kâfirlere bile şefkat gösteriyordu. Bir sefer esnasında Müslümanlar istirahat ederken müşriklerden birisi, Rasulüllah efendimizin başucuna gelip kılıcını çekmiş: “Şimdi seni benim elimden kim kurtaracak?” diyordu. Peygamberimiz: “Allah kurtaracak,” buyurdu. Adam kılıcı elinden düşürünce Peygamberimiz bu sefer kılıcı eline alarak: “Seni benim elimden kim kurtaracak?” demiştir. Adam: “Ya Muhammed, sen bana iyilik ve afv ile muamele eyle!” diye yalvarıyor. Peygamber efendimiz de adamı serbest bırakıyordu. (Buhârî, Cihad, 84) Ashab-ı kiram hayret ediyorlar, adam Peygamberimizi öldürmeye kalktı, o ise onu serbest bıraktı. İşte o böyle güzel ahlaklıydı. Öyleyse biz de nefsimize uymayalım ki böyle güzel ahlaklı olabilelim. Nefsi hesaba çeker, akla uyarsak o zaman ölümden sonrasını düşünür, şeytana uymayız. Çünkü bütün kitaplarda yazıyor, insan ölünce muhakkak pişman oluyor. Daha önce de anlatmıştım, rüyamda bir adamı gördüm ki başını yere vurup duruyordu. Sonra duydum ki o gün o adam ölmüş. Anladım ki ölünce, öbür dünyayı görünce pişman olmuş, başını yere vuruyor. Peygamberimiz buyuruyor ki: “Akıllı kişi, nefsine hâkim olan ve ölüm sonrası için çalışandır. Aciz kişi de, nefsini hevesine (duygularına) tabi kılan ve Allah’tan temennilerde bulunup durandır.” (Tirmizi, Kıyamet 25) Nefsine Zulmetme! Nefsimiz bizim yanımızda emanettir. Onu koruyalım, zulmetmeyelim. Ona zulmetmek başka insanlara zulmetmekten daha şiddetli günahtır. Ona zulmetmek nedir? Eğer sen onunla günah işlersen ona zulmetmiş oluyoruz. Nasıl ki birisini ateşe atarsak ona zulmetmiş oluyoruz. İşte günah işletmek de öyledir. Biz şanslıyız ki Allah tevbe nasip etmiş bize. Allah buyuruyor ki: “Muhakkak ki Allah tevbe edenleri ve temizlenenleri sever.” Onun için tevbe edelim, o zaman Allah-u Zülcelâl günahlarımızı silecek, hatta bizim omzumuzdaki meleklere bile unutturacak, yalnız kendisi bilecek. Öyleyse tevbemize sımsıkı sarılalım inşaallah. Hizmet eli, beraber hizmet edenler bilsin ki, eğer arkadaşlarının onu sevmesini istiyorsa alçak gönüllü olsun. Çünkü insan alçak gönüllü olursa ona kibir gelmez, gurur gelmez, ucub gelmez. O zaman bütün arkadaşların seni sevecektir. Ashab-ı kiram bir yere oturup sohbet ettikleri zaman hepsi diyorlardı ki: “Allah Rasulü aleyhisselatu vesselam en çok beni seviyor.” Niçin böyle diyorlardı? Çünkü Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem herkese karşı alçak gönüllüydü. Herkese karşı güler yüzlüydü. Herkes istiyordu ki onunla konuşsun. İşte Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem herkese böyle kendini sevdiriyordu. Biz de ona mutabaat etmek için, ona uymak için öyle yapalım. Çünkü Allah-u Zülcelâl buyuruyor ki: “(Ey Resulüm) de ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyunuz ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah son derece bağışlayıcı ve esirgeyicidir.” (Al-i İmran 31) Allah bizi sevsin istiyorsak biz de Peygamberimizin ahlakını almamız lazım. Allah bizi sevdiği zaman bize hiçbir şey zarar vermeyecektir. Bu bir terazidir, eğer bir insanı iyi midir, kötü müdür, bilmek istiyorsan bak, tevazu sahibi ise iyidir, kibirliyse iyi sayılmaz Allah’ın yanında… Öyleyse biz şu ahir zamanda Allah’ın dinine hizmet etmek için, onu yükseltmek için tevazu ile hizmet edelim. Bu din bize emanettir, ashab-ı kiram nasıl şehit olmuşlar, biliyorsunuz. Biz de bu dini ayakta tutmak için gayret gösterelim. Allah bizi nefsimize bırakmasın, hayırlı işlerde kullansın. Âmin.

DOĞRU YOLDA KALABİLMENİN ESASLARI

Hayatı tayyibelerinde, Seyda Muhammed Emin Er kuddise sirruhuya, “Zamanımızda kafa karıştırmak için ortaya atılan fikirlerden bunaldık, bize en doğru yolun ne olduğunu anlatır mısınız?” diye sorulduğunda 24 temel esastan haber vermiş ve bunlara sahip olmakla ve hâllenmekle insanın doğru yol üzere istikamette kalabileceğini ve fitnelerden etkilenmemeyeceğini ifade buyurmuşlardır. Seyda, Allah-u Zülcelal’e hakkıyla kul olabilmenin 24 esasını beyan ettiği cevabıyla bizlere sırat-ı müstakim üzere olmanın nasıl olacağını göstermiştir. Bu yazı vesilesiyle Üstad Muhammed Emin Er hocaefendiyi bir kez daha muhabbetle hatırlıyor, Allah-u Zülcelal’den kendilerine, rahmet ve âli makamlar ihsan etmesini diliyoruz. (Hazret, 28 Haziran 2013 tarihinde vefat etmiştir.) Kula lazım olan 24 esas Doğru yolun esası, Allah-u Teâlâ'nın emirlerini tutmak, yasaklarından sakınmak, imtihanlara sabır etmek, takâta göre (güç yettiğince) nafile ibadetler yapmak ve kişinin kuvvet ve mertebesine göre usûl çerçevesinde herkesi Allah’a davet ederek, Allah-u Teâlâ’ya kulluk etmektir. Kulluk görevini hakkıyla yapabilmek için önem sırasına göre aşağıda zikredeceğim 24 temel esası bilmek ve tatbik etmek gerekir. İlim 1. Ehli sünnet itikadını öğrenmek, 2. İşlenmesi ve terki farz ve müstehap olan şeyleri öğrenmek: Bunların en önemlileri İslam’ın, imanın, abdestin, guslün, teyemmümüm, namazın şartlarını, erkânlarını, müfsidlerini ve müstehaplarını öğrenmektir. 3. Zekât farz olunca zekatın, Ramazan orucu farz olunca Ramazan’ın ve orucun, Hac farz olunca Hacc’ın şartlarını, erkanlarını, müfsidlerini ve müstehaplarını öğrenmek, 4. Herhangi bir muameleyi, akdi veya görevi yapmak istediğinde onların mahiyetlerini, şartlarını, erkanlarını, müfsidlerini ve müstehaplarını öğrenmek. Tevbe Tevbe, günahları terketmek demektir. Bir takım şartları vardır. Bunlar: 1. Bütün günahlardan pişman olmak, 2. Yapmakta olduğu günahları hemen terk etmek, 3. Bir daha yapmamaya azim ve kesin niyet etmek, 4. Üzerinde kul hakkı varsa ödeyerek hak sahibini razı etmek, 5. Namaz, zekât, oruç borçları varsa kaza etmek. Her ay en az bir aylık namazı, üç günlük orucu kaza etmek. Zühd Allah’tan insanı alıkoyan her şeyi terk etmek, endişe dahi etmemek anlamına gelir. Uzlet Zaruret yoksa şerir ve ehli gaflet olan kimselerden uzak kalmak. Bunlarla bir arada bulunmak istikametten ayrılmaya ve gaflete düşerek halin bozulmasına sebeptir. Mücadele Nefsi, takva zoruyla heva ve hevesinden men etmektir. Yani nefsin hakkı verilir ancak hazzından men edilir. Nefsin hakkı zaruret ve ihtiyaç miktarıdır. Az yemek, az uyumak, az konuşmak ve kalabalıklara az katılmak yoluyla nefsin hakkı verilmiş olur. Nefsin hazzı ise heves, lezzet, şehevâni ve fûzuli şeylerdir. Muhalefet Şeytanın vesveselerine aldırmamak, şerrinden Allah-u Teâlâ’ya sığınmak ve şeytanın vesveselerine, nefsin desiselerine muhalefet edip tersini yapmaktır. Tevekkül Tüm işlerde yalnız Allah-u Teâlâ’ya güvenmek ve ona itimat etmektir. Ancak meşru sebeplere başvurulur, fakat sebeplere değil sebeplerin Rabbine güvenilir. Tavfiz (Tevfiz) Herhangi bir şeyin hayır veya şer olduğu kesinlikle bilinmediği takdirde onu ısrarla istememek; Allah-u Teâlâ’ya havale etmek; “Ya Rabbi hayırlıysa olsun, değilse olmasın” deyip kalbini çeşitli endişelerden kurtararak rahat etmektir. Rıza İmtihan, bela ve musibetlerde kadere teslim olmak, “Belki bu bize daha hayırlıdır, biz hikmetini bilmiyoruz” deyip nefsini teselli edip kalbini rahat ettirmektir. Başa gelen şeylere rıza göstermek insanı başta rızık endişesi olmak üzere şeytanın vesveselerinden kurtarır. Sabır Tüm eziyet ve meşakkatlere tahammül etmek ve şikâyetçi olmamaktır. Havf (Korku hali) Allah Azze ve Celle’nin gazabından, azabından ve mekrinden korkmak, günah işlememektir. Recâ (Ümit hali) Allah Azze ve Celle’nin rahmetini, cennetini ve keremini ümid etmek ve ona göre amel etmektir. Tenbih: Havfın çok ziyade olması ümitsizliğe, recânın çok ziyade olması emin olmaya götürdüğü gibi, havfın çok azı emin olmaya, recânın çok azı da ümitsizliğe götürür. Her dördü de büyük günahlardandır ve –mazaallah- amelin terkine sebeptirler. Emeli kısa tutmak Her dakika aniden ölüm ihtimalini düşünmek ve uzun arzularını kısaltmaktır. Böylece insan sürekli salih ameller yapmaya çalışarak günbegün terakki edecektir. İhlas Tüm hayır ve amellerin yalnız Allah için olması, gösteriş ya da maddi menfaat için olmamasıdır. İhtiyaçlar kullarından değil, Allah-u Zülcelal’den istenmelidir. Allah Azze ve Celle isterse onu kullarından birinin eli üzerinde gönderir. Ümid ve gönül sadece Allah-u Teâlâ’ya bağlı olmalıdır. Minnet İnsanın, tüm başarılarını kendi nefsine değil, Allah-u Teâlâ’nın lütfuna isnat etmek, Allah’ın nimet ve tevfikine (kulunu başarılı kılmasına) şükür ederek, taksiratlarından (hata ve kusurlarından) istiğfar (tevbe ) etmek. Tefakkud (Soruşturma, muhasebe) En az her yirmi dört saatte bir kere, amelini ve kendisinden sadır olan bütün fiil ve sözlerini gözden geçirmek. Hayır ise şükür etmek, taksiratlardan istiğfar etmek, şer ise kadere teslim olmak ve istiğfar etmek. Tahliye Kalbine, tüm kötülüklerin başı olan, başka insanlardan korkmak, rızık endişesi, dünya muhabbeti ve nefsini beğenmek gibi rezîlelerin (tümünden kurtarıp), kötü huyların yerine, kuldan korkmamak, rızık için endişe etmemek, dünyayı sevmemek ve nefsini beğenmemek gibi faziletleri yerleştirmektir. Evet, dünyaya girilir amma dünya insanın içine girmemelidir. Dünya kalpte değil, elde olmalıdır. İ’fâf Suâl (sözlü olarak istemek), işraf (sözüyle değil haliyle istemek), israf ve nifak gibi mürüvveti (izzet-i nefsi) zedeleyen şeyleri yapmamaktır. İhsan (ehli olmak) Tüm mahlukata şefkatli olmak, onları kendisine yaptıkları kötülükleri iyiliklerin en iyisi ile karşılamak, vermeyene vermek, zulmedeni affetmek, ilişkiyi kesen dost ve akraba ile ilişkiyi kesmemek, kötülüğü kötülükle karışlamamaktır. (Pisliği, temiz su temiz eder, pis su temiz edemez). Ancak, şeytana lanet okumalıdır. Tesebbüt Delile dayanmayan hiç bir söze kulak vermemek, gerekirse tahkik etmektir. (‘İşitilen, öğrenilen şeyleri Kur’an ve sünnette var mı, kitaba ve sünnete uygun mu değil mi, âlimler bu hususta ne demiş, yapmışlar mı yoksa kaçınmışlar mı?’ diye araştırmak ve bunlarda varsa uygulamak yoksa kaçınmak…) Muhabbet Müminleri sevmek ve bunun neticesi olarak onların hayrını ve iyiliğini düşünmektir. Hiçbir Müslüman kardeşinin kötü duruma düşmesini istemeyip daima hayrını istemek, nefsi için istediği bir şeyi tüm Müslüman kardeşleri için de istemek. Nefsi için istemediği bir şeyi onlar için de istememek. Kanaat Dünya malı bakımından daima kendisinden aşağıdakilere bakmak ve onlara karşı merhametli olmak, kendi haline razı olup şükretmektir. Teessi Ahiret bakımından daima kendisinden yukarıdakilere bakmak ve onlara, iktida etmek (uymaktır). Kanaat ve teessi yokluğu insanı günahlara götürür. Evvelki hasede, ikincisi de ucube götürür. Hâlbuki her ikisi de büyük günahtır. Tevazu Akibeti (hatimeyi veya son nefesi) düşünerek nefsini hiçbir mahluktan (yaratılmış olan tüm canlı ve cansızlardan) üstün görmemek, herkese karşı alçak gönüllü olmak ve gerçeği kimin söylediğine bakmaksızın kabul etmektir. Üstad Seyda Muhammed Emin Er Hocaefendi, yukarıda beyan ettiği hasletlere yapışmakla insanın, fitne zamanlarında kafa karışıklığına düşmekten korunacağını, düşmüşse bunlara yapışmakla düştüğü yerden kalkacağını anlatmıştır. Hiç şüphesiz bunlardan en önemlisi en başta belirtilen ehl-i sünnet itikadı üzere inancı tashih etmek ve ehl-i sünnet üzere amel ve itikad etmektir. Bunun önemine binaen Ubeydullah Ahrar kuddise sirruhu şöyle demiştir: “Bütün hâlleri ve keşifleri bize verseler, fakat Ehl-i sünnet ve cemâat îtikâdını kalbimize yerleştirmeseler, hâlimi harâb, istikbâlimi karanlık bilirim. Eğer bütün harâplıkları, çirkinlikleri verseler ve kalbimizi Ehl-i sünnet îtikâdıyla süsleseler hiç üzülmem.”

KALP NASIL İSTİKAMET BULUR?

Allah-u Zülcelâl bir ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: “Tevbe edenler, kendilerini düzeltenler, Allah’ın emirlerine sıkıca sarılanlar ve Allah için dinlerinde samimi olanlar müstesna! İşte bunlar, mü’minlerle birliktedirler. Allah, mü’minlere büyük bir mükâfat verecektir.” (Nisa; 146) Peki, bu çok büyük mükâfatı kazandıran şey nedir? Tevbedir. İnsan dünyada tevbe ettiği zaman, Allah-u Zülcelâl onun bütün günahlarını sevaplara çevirmektedir. İnsanın kıyamet gününde, terazisinin sevap kısmının ağır gelmesi için salih amellere ihtiyacı vardır. Ama bu dünyada nefsini boş şeylerle meşgul ederse, kıyamet gününde amelleri tartıldığı zaman kendisine lazım olan salih amelleri kaybetmiş olduğunu görür. Onun için insanın, o gün kurtuluşu ve isteğinin yerine gelmesi için bu dünyada, elinde fırsat varken salih ameller yapmak için gayret göstermesi lazımdır. Bütün zamanımız, nefes alıp verinceye kadar geçen zamanlarımız dahi, kıyamet gününde üzerimize arz olunacaktır. Allah-u Zülcelâl: “Ey kulum! Sen bu dakikalarını, saatlerini nasıl değerlendirdin?” diye bizi sorguya çekecektir. Öyle ise biraz derin olarak düşünürsek, ne kadar büyük gaflet içinde, taksirat sahibi olduğumuzun farkına varabiliriz. Peki, o zaman: “Ya Rabbi! Ben hata sahibiyim. Senden özür dilerim. Çünkü layıkıyla Senin hakkını yerine getiremiyor, emirlerine riayet edemiyorum. Aldığım her nefesimden beni sorguya çekeceksin. Benim nefeslerim nerede, senin sorgun nerede? Ben, bütün amellerimden dolayı pişmanım” diye Allah-u Zülcelal’e yalvarmamız lazım değil midir? Daima bu şekilde Allah-u Zülcelal’e yalvararak, kulluk vazifemizi yerine getirmemiz lazımdır. Bu hal, bizi Allah-u Zülcelal'in rızasına götürecek bir haldir; Allah-u Zülcelal’in çok hoşuna gitmektedir. Günah günaha sürükler... İnsan, Allah-u Zülcelal’e dua ettiği zaman ihlâsla dua etmeli, ibadet yaptığı zaman sadece O’nun rızası için yapmalıdır. Dua ve ibadet ihlâslı olarak yapıldığı zaman, kabul de onlarla beraberdir. Birbirinden hiç ayrılmazlar. Ama ihlâs bulunmadığı zaman kabulde onlardan ayrılır. Denilmiştir ki: “Herhangi bir insanı, bir sevap yaparken gördüğün zaman, bil ki o sevabın birçok arkadaşı vardır. Herhangi bir insanı da bir günah yaparken gördüğün zaman yine bil ki o günahında birçok arkadaşı vardır.” Yani bir insanı namaz kılarken, zikir yaparken, sadaka verirken gördüğün zaman, bil ki o kişi salih ve makbul bir kimsedir. Çünkü o namaz kılan, zikir yapan ya da sadaka veren kişinin, bunun gibi daha pek çok sevabı vardır ve bunlar onun arkadaşıdır. Bir kimseyi de kumar oynarken, içki içerken yani bir günahın üzerinde gördüğün zaman, bil ki onun bunlar gibi daha pek çok günahları vardır. İşte bizim halimiz de aynen böyledir. Zaten mühim olan kendi halimizdir. Biz daima bir hayır yaptığımız zaman, o hayır başka hayırları da çeker. Bir günaha da düşersek iyi bilelim ki, o günah bizi başka günahlara sevk eder. Onun için elimizden geldiği kadar, Allah-u Zülcelal’in razı olacağı salih amellere sarılmamız lazımdır. Nasıl bir kişiye bir hediye vereceğimiz zaman, o kişi şerefli ve yüksek bir makam sahibiyse, ona vereceğimiz hediyenin makbul bir hediye olmasına gayret ediyorsak, Allah-u Zülcelal’e yaptığımız ibadetlerin de O’nun zatına layık olmasına gayret göstermemiz lazımdır. Bilhassa namaz konusunda çok titiz davranmamız lazımdır. Abdest alırken besmeleyle başlamalı, namazın içine girince de: “Allah-u Zülcelal beni görüyor, O’nun huzurundayım” diye düşünerek, rükûları, secdeleri tam manası ile yerine getirip, namazı ihlasla kılmak lazımdır. Bütün ibadetler de bu şekilde hareket etmek gerekir. Fudayl bin İyaz, “Ben, dünyanın mecburen benden ayrılacağını gördüğüm için, kendi ihtiyarımla onu bıraktım” demiştir. Yani insan biraz derin olarak düşünürse, bir gün dünyanın mutlaka kendisinden ayrılacağını anlayabilir. Onun için dünya ondan ayrılmadan, o kendi ihtiyarı ile dünyanın muhabbetini kalbinden çıkarır ve sadece Allah-u Zülcelal’in muhabbetini kazanmak için çaba gösterirse, bu kendisi için çok büyük fırsat olmuş olur. Kalbin istikameti dilin doğru olmasına bağlıdır İnsanı verilen nimetlerden olan dil, aslına uygun günahlardan uzak bir şekilde kullanılırsa büyük bir nimetttir. Fakat her nimet gibi dil nimeti de bir imtihan kaynağıdır. Dil, görünüş itibarı ile bir et parçasıdır. Fakat vücuttaki bütün azalar aslında dilin tasarrufu altındadır. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem bir hadisi şeriflerinde şöyle buyurmuştur: “Kulun imanı, kalbi istikamet bulmayıncaya kadar doğru olmaz. Dili dosdoğru olmayıncaya kadar da kalbi istikamet bulamaz.” (İbn Ebi'd-Dünya) Başka bir hadisi şerifte ise şöyle buyurmuştur: “Hayır, için konuşmanın dışında dilini tut. Çünkü şeytanı (ancak) bununla yenebilirsin.” (Buhari) Allah-u Zülcelâl dili serbest olarak yaratmıştır. Onu hayır ve şer olmak üzere, iki yöne de kullanmak mümkündür. Hayır olan yön, Allah-u Zülcelal’in rızasına doğru bir rehber gibi yol göstermesidir. Şer yönü ise bu yolda yürümek isteyen kimselere sürekli engel olmasıdır. Dilin birçok afeti vardır. Başkaları ile alay etmek de dilin afetlerindendir. Alay etmek, bir kişinin ayıplarını ortaya çıkarmak, gülünç duruma düşürmek suretiyle o kişiyi aşağılamaktır. Alay etmek, sözlerle olduğu gibi taklid etmek kastıyla işaret ve ima yoluyla da olabilir. İnsanlarla alay etmek, büyük günahlardandır. Nitekim Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem Efendimiz bir hadisi şeriflerinde şöyle buyurmuşlardır: “İnsanlarla alay edenlerin her birine cennetten bir kapı açılır ve ‘Buyrun, buyurun!’ Denilir. Üzüntü ve sıkıntı ile gelir. Geldiğinde kapı hemen yüzüne kapanır. Bu durum devam edip durur. Nihayet ümidi kesildiği için gelmez.” (Ahmed bin Hanbel) İnsanlarla alay etmek münakaşaya, münakaşa ise kin ve buğuza yol açar. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem başka bir hadis-i şeriflerinde, “Kardeşinle münakaşa etme. Onu alaya alma. Yerine getiremeyeceğin bir vaatte bulunma.” (Tirmizi) diye buyurmuşlardır. İnsanların yüzüne karşı kötü konuşmak günah olduğu gibi gizlice aleyhlerinde bulunmak da büyük günahtır. İnsanların çoğu bunun günahından gafildir. Allah-u Zülcelâl, bir ayeti kerimede şöyle buyuruyor: “Onların fısıldaşmalarının birçoğunda fayda yoktur. Ancak bir sadaka veya bir iyilik veyahut insanların arasını düzeltmeye çalışanlarınki müstesna. Kim Allah'ın rızasını elde etmek için bunu yaparsa biz ona yakında büyük bir mükâfat vereceğiz.” (Nisa; 114) Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem yine bir başka hadisi şeriflerinde şöyle buyurmuştur: “İlmi ile amel eden, malının fazlasını (hayra) harcayan, fazla ve boş sözden de kendini tutan kişiye ne mutlu!” (Beyhakî, Şu’abu’l-İmân) Maalesef günümüzde bu durum tam tersine dönmüştür. İnsanlar mallarını ellerinde tutuyorlar, hiç yorulmadan gereksiz yere konuşuyorlar. Çünkü insanların çoğu dillerinden sadır olan günahlar hususunda gaflettedir. Sözlere dikkat etmeli! Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem bir hadisi şerifte şöyle buyurmuştur: “Gerçekten bir adam, Allah-u Zülcelal’in razı olacağı bir kelime konuşur. O kelimenin Allah’ın rızasına ulaşacağını düşünmez. Allah-u Zülcelâl ise onun sebebiyle kıyamete kadar o adam için rızasını yazar. Bir adam da Allah-u Zülcelal’in gazap edeceği bir kelime konuşur. O kelimenin Allah-u Zülcelal’in gazabına ulaşacağını düşünmez. Allah-u Zülcelal de onun sebebiyle kıyamete kadar o adam için gazabını yazar.” (Ahmed bin Hanbel, İbn Mace, Tirmizi) Alkame radıyallahu anh, bu hadisi şerif hakkında: “Bu hadis, çoğu kelimeleri konuşmaktan beni alıkoydu” demiştir. Muhammed bin Sirin rahmetullahi aleyh şöyle anlatmıştır: “Ensar’dan bir sahabe, insanların toplandığı bir meclisin yanından geçiyordu. Onların batıl şeyler konuştuklarını işitince şöyle dedi: ‘Kalkın abdestinizi yenileyin. Çünkü söylediğiniz bazı sözler, bedenden çıkan pislikten daha kötüdür.” Günümüzde ise durum çok daha beterdir. Bugün insanlar sanki denizin içine girmiş gibi günahların içindedirler. Bu da Allah-u Zülcelal'in emir ve nehiylerini bilmedikleri, şeytanın ve nefsin oyunlarına mağlup oldukları içindir. Dil nimetinin şükrü; mü’min kardeşlerimizin, içinde bulundukları gaflet ve günah denizinden kurtulup, tevbe etmelerine vesile olmaktır. Bunun için ise Allah-u Zülcelal'in yoluna dönmelerini hatırlatacak sohbetler yapmaları onlara nasihat etmeliyiz. Eğer o kimseler, bu günahları terk ederek tevbe ederlerse Allah-u Zülcelâl hem onları hem de bizi affedebilir. Nitekim Hasan-ı Basri rahmetullahi aleyh şöyle demiştir: “Ben bir gün, bir mecliste sohbet ediyordum. Sohbetin sonunda: ‘Ya Rabbi! İçimizde günahı en çok olanı, gözleri en kuru ve kalbi en katı olanı affet!’ diye dua ettim. Bir genç ayağa kalktı ve: - Ya Şeyh! İçinizde gözleri en kuru, kalbi en katı ve günahı en çok olan benim. Bu duayı bir daha yap! Dedi. Ben de bir daha dua ettim. O gece rüyamda bana şöyle ilham olundu: - Ya Hasan! Sen benimle bir kulumun arasını düzelttin. Onun için o genci, o mecliste bulunanları ve seni affettim. İşte, insanların günahlardan uzaklaşıp Allah-u Zülcelal'e dönmeleri böyle kıymetlidir. Günahı konuşmakta ısrarcı olanlara gelince, onların bulundukları yeri terk etmemiz daha iyidir. Dili faydasız sözlerle meşgul etmektense sükut etmek daha iyidir. Sükut dilin iffetidir. İnsanlara nasihat fayda vermiyorsa Cenab-ı Hakk'a sığınmak, yönelip yardımını istememiz lazımdır. Harama bakınca kalp zehirleniyor Bir iğnenin başı kadar zehir, insanın vücuduna girse, bütün vücuda dağılır. Vücut helak olur. Maneviyat bakımından da, insan böyle şehvetle yabancı kadına baktığı zaman, onun maneviyatı o şekilde helak olur. Akıllı olanın düşünmesi lazımdır. Sabahtan akşama kadar insan harama baksa, eline ne geçiyor? Herkes şöyle bir tecrübelerini hatırlasın, bir şey kazanıyor mu? Hiçbir şey kazanmadığı gibi, manevi olarak da hastalanıyor. Çünkü nazar anında, şeytan zehirli oklarını insanın kalbine saplıyor. Nasıl, zahiri olarak, insana zehirli iğne yapıldığında, vücudu zehirleniyorsa, manevi olarak da şeytanın zehirli okları, insanın kalbini ve aklını zehirliyor. Velhasıl, harama bakmakla; insan, hem Allah-u Zülcelal’in nurundan mahrum kalıyor hem de şeytana kendini zehirletmiş oluyor. İnsan, böyle küçük gibi görünen şeylerle, kendini mahvediyor, hem dünyada hem de ahirette huzursuz olacağı şeyleri yapmış oluyor. Şeytan bazı haramları ve günahları bizim gözümüzde küçük göstererek, "Bir şey olmaz, bu küçük bir şeydir" diye bizi kandırmaya çalışırken, bazı ibadet ve amelleri de bize çok zor gibi göstererek o amelden bizleri alıkoymaya çalışıyor. Bizim de aklımızı başımıza alarak düşünmemiz lazımdır! Eğer bu işe nefis ve şeytan iyi diyorsa, demek ki Allah-u Zülcelâl katında bu işin kıymeti yok, demek ki o iş Allah-u Zülcelal'in razı olmadığı bir iştir. Allah'tan hayâ edelim Bizler, her ne kadar Allah-u Zülcelal'in emir ve nehiylerinden gafil olsak da, Allah-u Zülcelâl bizleri daima cennetine çağırıyor. Bizleri, cehennemden muhafaza etmek için ikaz ediyor, uyarıyor. Dikkat edersek, küçük bir çocuğun yanında dahi, biçimsiz olan hareketlerden kaçınıyoruz. Karşımızdaki çocuk olduğu halde, bizim hareketimiz biçimsizdir deyip, hayâ ediyoruz, utanıyoruz. Peki, kuvvet ve kudret sahibi olan Allah-u Zülcelâl'e karşı, üstelik bunları yapmayın dediği ve bizleri uyardığı halde, O'nun huzurunda, çirkin işleri yapmamız, günah işlememiz ne kadar hayâsızlıktır. Günahlarımız ve hatalarımız nedeni ile Allah-u Zülcelal'den utanmamız ve haya etmemiz lazımdır. Hz. Ebubekir Sıddık radıyallahu anh Efendimiz, "Allah-u Zülcelal'in huzurunda günah işlememek, amelden (iyi işler yapmaktan) daha eftaldir (üstündür)." demiş. Mü'min şuurlu olmalıdır. Maneviyatına dikkat etmeli ve sürekli Allah-u Zülcelal'e karşı durumunu kontrol altında tutmalıdır. Eğer namazlarında bir gevşeklik, bir isteksizlik varsa, günlük zikrini (vird) yapmıyorsa, diğer ibadetlerini huşu ile yapamıyorsa, o insan manevi olarak hastadır, manevi mikroplar ona bulaşmıştır. İnsan, bunun zararını düşünmeli ve çaresini aramalıdır. İnsanın aklı bunun doğru olduğunu görüyor, anlıyor, fakat insan yapamıyor. Demek ki insanın ruhu hastadır. İradesiyle istediği halde, onu gerçekleştiremiyor. Peki, ruh ne ile hasta oluyor? Hekimlerin dediği gibi, zahiri vücudu mikroplar hasta ediyor, maneviyatımızı da, manevi mikroplar; günahlar hasta ediyor... Bizden öncekiler; babalarımız, dedelerimiz hepsi gittiler, kimse kalmadı bu dünyada. Bize de sıra geliyor ve biz de gideceğiz. Bu yol hepimizin yoludur. Bu yoldan gideceğiz, kurtuluş yok! O yüzden elimizde fırsat varken Allah-u Zülcelal'in rızasını tercih edelim ve günahlarımızdan tevbe edelim. Allah-u Zülcelâl kendi fazlı ve keremi ile bizlere muamele etsin ve hepimize razı olacağı şekilde salih amel nasip etsin...

Köle Bir Gün Kral Olunca

Eğri bina ne içinde oturana güven verir, ne yanından yöresinden geçene. Bir millet ki sözüm ona imanı başkalarını katletmeyi emreder. İnanç böyle eğrilince, kendilerine zulmedeni yakalayan adaleti görmelerine rağmen kendileri de zalim olur. Halbuki ilâhi adalet her zalimi yakalayacaktır. Ortadoğu’yu ateşlere salan Siyonist projeyi bir de böyle değerlendirmek gerekir. 19. yüzyıl Avrupası’ndaki yeni şartlar bu kıtada bir yahudi olarak var olabilme imkanını hem olumlu hem olumsuz yönlerde etkilemiştir. 1789’da Fransa’da yaşanan devrim, “özgürlük, eşitlik, kardeşlik” sloganlarıyla ortaya çıkmıştı. Bu ilkelerin getirdiği heyecan zamanla Avrupa’yı sarmaya ve devletleri de etkilemeye başladı. Din ve etnik kimlik farklılığı teoride de olsa önemini kaybetmeye başlıyor, bir ülkenin toprakları üzerinde beraberce yaşayan herkes eşit vatandaşlar olarak tanımlanıyordu. Böyle bir vatandaşlık tanımı yahudileri de oldukça rahatlatmış, sosyal hayatta daha serbest hareket etme imkanı bulmuşlardı. İki bin yıla yakın bir süredir hıristiyanlar tarafından “İsa’nın katilleri” sıfatıyla sürekli hırpalanan yahudiler yeni ortamdan faydalanarak kısa sürede yaşadıkları ülkelerde her sahada sivrilmeye başladılar. Ne var ki Darwin’in görüşlerinden yola çıkılarak geliştirilen ırkçı kuramların etkisiyle toprağa bağlı vatandaşlık tanımı, yerini soy birliğini esas alan bir milliyetçilik anlayışına terk etmeye başlıyordu. Bu durum yahudiler için oldukça tedirginlik vericiydi ve yeniden bütün olumsuzlukların kaynağı olarak gösterilmeye başlanıyorlardı. Yahudilerin arayışı ve Siyonizm Peki yahudiler hangi davranış tarzını kendi durumlarına uygun görüyorlardı? Almanya, Doğu Avrupa ve Rusya’da oldukça fazla sayıda yahudi, sol hareketlerin içerisindeydi. Bunlar görünürde Yahudilikle bağlarını kopartmışlardı. Bütün dinleri ortadan kaldıran, insanlar arasında milliyet esasına göre ayrım yapmayan enternasyonalist bir sistemin yerleşmesi için en ön saflarda mücadele veriyorlardı. Komünist bir dünyada Yahudilik, gerek dinsel gerek ırksal açıdan tarihsel anlamını yitirecek ve yahudiler nihayet tedirginlik içerisinde yaşamaktan kurtulacaklardı. İkinci kısım yahudiler asimilasyondan yanaydı. Yaşadıkları ülkelerin kültürünü benimsemeli ve bu ülkelerin çıkarları için çalışmalıydılar. Yahudi kimlikleri yaşadıkları ülkelere sadakatleri açısından bir problem teşkil etmemeliydi. Ne var ki artık pek çok yahudi ne yaparlarsa yapsınlar azınlık durumunda oldukları ülkelerde asla kabul görmeyecekleri ve normalleşemeyeceklerini düşünüyorlardı. Bazılarına göre bütün yahudiler vaftiz olup Hıristiyanlığa geçse bile yahudi olarak görülmeye devam edeceklerdi. İşte tam bu noktada yahudiler arasında bir üçüncü fikir, siyonizm fikri gelişmeye başladı. İsmini Kudüs yakınlarındaki Siyon tepesinden alan hareket, yahudilerin vaat edilmiş topraklara dönüşünü öngörüyordu. Gerçi dindar yahudiler Siyon’a geri dönme inancını hep muhafaza ve bunun için dua etmişlerdi ama bu dönüş beklenen kurtarıcı öncülüğünde olmalıydı. Bu yeni hareket ise hedefe ulaşabilmek için çağın maddi araçlarını ve geçerli yöntemlerini kullanmayı benimsiyordu. Yine de bir yahudi hareketi olarak dinsel kavram ve sembollerle örülmüştü. Zaten böyle bir hareketi meşru göstermenin tek yolu da yahudilerin Filistin’deki tarihsel ve dinsel haklarından bahsetmekti. Teodor Herzl, kendi tecrübelerinden yola çıkarak yahudiler için tek çözümün kendilerine ait bir toprak parçası üzerinde ve bir yahudi devletinin çatısı altında yaşamaları olduğu sonucuna varmıştı. Yahudiler ancak kendi inanç, gelenek ve kültürlerini rahatça yaşayabilecekleri böyle bir yurtta psikolojik olarak normalleşebilecekler, diğer milletlerle siyasi ve ekonomik münasebetlere girerek dünya toplumu içinde yerlerini alacaklardı. Filistin’i satın almak Ama yahudilerin ne bir karış toprağı vardı ve ne de dönüş fikrine sıcak bakanların sayısı yeterliydi. Pek çok yahudi, düzenlerini bozup Filistin’e doğru sonu belirsiz bir maceraya yelken açmaktan çekiniyordu. Bir yandan yahudiler Siyon’a dönüş fikrine inandırılmalı, diğer yandan da bazı devletler nezdinde girişimlerde bulunulmalıydı. Herzl elindekileri gözden geçirdiğinde iki önemli araca sahip olduğunu gördü: Para ve ikna kabiliyeti… Yahudi sermayesini siyonizm idealine inandırabilir ve devletlerin yöneticileri ile temasa geçip onları ikna edebilirse işi kısa yoldan halledebileceğini düşünüyordu. Filistin bir Osmanlı toprağı idi ve Osmanlı devleti de borç içerisindeydi. Yani yahudilerde olmayan toprak Osmanlılar’da bol miktarda mevcutken, Osmanlı’da olmayan para da yahudilerde mevcuttu. Böylece bu işi bir alışveriş anlayışı içerisinde halledebileceğini düşünerek bir aracı vasıtasıyla II. Abdülhamid Han’a önerisini sundu. Ama bildiğimiz gibi Sultan bir araziyi değil, İslâm vatanını yönettiğinin bilincindeydi. Herzl’e iletilmesi için şunları söyledi: “Bay Herzl’e söyleyin bu meselede ikinci bir adım atmasın! Ben bir karış dahi olsa toprak satmam, zira bu vatan bana değil, milletime aittir. Milletim bu vatanı kanlarıyla mahsuldar kılmışlardır. O bizden ayrılıp uzaklaşmadan tekrar kanlarımızla örteriz. Benim Suriye ve Filistin alaylarımın efradı birer birer Plevne’de şehit düşmüşlerdir. Bir tanesi dahi geri dönmemek üzere hepsi muharebe meydanında kalmışlardır. Türk devleti bana ait değildir, Türk milletinindir. Ben onun hiçbir parçasını vermem. Bırakalım, museviler milyonlarını saklasınlar, benim devletim parçalandığı zaman onlar Filistin’i hiç karşılıksız ele geçirebilirler. Bizim ancak cesetlerimiz taksim edilebilir. Ben canlı bir bedenin taksim edilmesine müsaade edemem.” Köle kral olursa Her şeye rağmen siyonistler ünlü Rothschild ailesinin sağladığı finansmanla Doğu Avrupa’dan bazı yahudi ailelerini Filistin’e sızdırmaya başlamıştı. Burada hatırı sayılır bir yahudi yerleşimi oluşturmakla Osmanlı devleti yıkıldığı anda bölge üzerinde hak iddia etmeyi planlıyorlardı. Bu yerleşimcilerin çoğu kanun dışı yollardan gelip Avrupa devletlerinin himayesinde bölgede barınıyorlardı. Siyonistlerin propagandalarında kullandıkları sloganlardan biri şuydu: “Yurtsuz bir halk için halksız bir yurt.” Filistin’deki Arap varlığını yok sayan Siyonistler, bölgeyi zorbalıkla da olsa ele geçirmeye kararlıydı. Yahudi yerleşimcilerin Filistin’e gelmesiyle bölgeyi nasıl bir geleceğin beklediğine dair işaretler de ortaya çıkmaya başlamıştı. Bir Yahudi olan Achad Haam Filistin izlenimlerini 1891 yılında şöyle anlatıyordu: “Yahudiler sürgünde iken köleydiler, şimdi ise kendilerini sonsuz bir özgürlük içerisinde buldular. Bu büyük değişiklik onların bir kölenin kral olması örneğinde de görüleceği gibi baskı ve zorbalığa meyletmelerine neden oldu. Araplara büyük bir gaddarlık ve düşmanlıkla davranıyorlar, haksızlıkla topraklarına tecavüz ediyor, onları hiçbir neden olmaksızın hem de hayasızca dövüyorlar.” Şüphesiz ki bu sözler Filistin sorununun kökenine dair aydınlatıcı işaretlerle dolu. Görülüyor ki yahudiler azmak ve aşağılanmak arasında bir üçüncü yol bulamıyorlar. İsrail’e giden yol 1908 İttihatçı ihtilali ve meşrutiyetin ikinci kez ilanı siyonistler için yeni bir fırsattı. İttihatçı liderlerin yahudilerle ilişkileri ve masonik bağlantıları düşünüldüğünde, ikna edilmeleri kolay gibi gözüküyordu. Gerçekten de ilk günlerde birtakım sözler alındı. Ama zaman ilerledikçe ittihatçılar Abdülhamid Han’ın politikalarına dönme zarureti hissettiler. I. Dünya Savaşı boyunca yahudilerin vereceği mali ve politik desteğe duyulan ihtiyaca rağmen siyonistlere geçit verilmedi. Savaşın giderek İtilaf Cephesi lehine dönmesi siyonistleri de İngiltere’ye yaklaştırıyordu. Filistin’in İngilizlerce işgali ve bölgede bir yahudi yurdunun oluşturulmasının İngiltere tarafından resmen destekleneceğine dair Balfour bildirisi ile yahudi yerleşimi hızlanmaya başladı. İngiltere, Filistin’de kendi himayesinde bir yahudi yerleşimini resmi politikası haline getirmişti. Almanya’da nazilerin iktidara gelmesi ile yahudiler de bu ülkeyi terk etmeye başlıyordu. Ne var ki ABD, İngiltere gibi ülkeler yahudi göçmenler için kota koymuştu. Bu yüzden Filistin’e yönlenen yahudi sayısında bir artış oldu. Daha da fazlası gidebilirdi ama bu göç olayını organize eden siyonist kuruluş da kendi soydaşlarına kota uyguluyor ve kalifiye yahudileri seçiyordu. Böylece pek çok yahudi, ABD, İngiltere ve siyonistler tarafından Nazilere terk edildi. II. Dünya Savaşı sırasında yaşanan yahudi katliamları da Filistin’deki yahudi varlığını meşrulaştırmak için kullanıldı. Savaştan sonra siyonistler Filistin’de artık İngilizlerin işinin sona erdiğine inanıyorlardı. İngilizler’i bölgeden çıkarmak için örgütlü terör ve sabotaj faaliyetlerine başladılar. Halbuki bağımsızlık talep etmediklerini defalarca deklare etmişlerdi. Sonunda İngilizler bölgeden çekildi. 1948’de İsrail devleti bağımsızlığını ilan ettiğinde ABD bu yeni devleti 10 dakika içinde tanıyıverdi. Siyonistler yeni dünya düzenini çoktan kavramış ve Beyaz Saray’ı ablukaya almışlardı bile. Böylece Araplara karşı mücadelelerinde süper bir desteğe sahip oluyorlardı. Başından beri gerçek hedeflerini gizlemiş, 1948’de bağımsız bir devlet olduklarını ilan ettikleri güne kadar böyle bir niyete sahip olduklarını sürekli olarak inkâr etmişlerdi. Yahudilerin uzun, İsrail’in kısa tarihi gösteriyor ki, gün gelip de Arap komşularıyla umulmadık şekillerde barış yapsalar bile İsrail siyonist hedeflerinden vazgeçmeyecek. İsrail içindeki liberal ve sol kanadın yayılmacı politikalara karşı tavrı ne olursa olsun, devletin politikalarını tayin etme hususunda son sözü hep radikaller söylemiştir. Vaat edilmiş hakimiyete sahip olana kadar uğraşacaklardır. Bu hayalin alanı, Lübnan’ı da içine alan ve Nil’den Fırat’a kadar ve hatta Teodor Herzl’in de açıkça ifade ettiği gibi kuzeyde Kapadokya’ya değin uzanan geniş bir coğrafyadır.1948 yılında İsrail’in ilk başbakanı olan David Ben Gurion da bunu açıkça söylemiştir. Bütün dünya bilmektedir ki barışın şartı, İsrail ve onu destekleyenlerin buna niyet etmesidir. Ama tarih göstermiştir ki, zalimin niyeti zulümdür. Bundan vazgeçmez, hem insanlara hem kendine zulmeder.